به وبسایت ایرکلیما (آب و هوا ایران) خوش آمدید

تهدید احتمالی جدید برای لایه اوزون زمین؛ پای دی کلرومتان ها در میان ست !

چهارشنبه 14 تیر 1396 ساعت 22:43



جمعه 9 تیر 96 / http://research.noaa.gov

ترجمه: مهرداد شهبازی


پروتکل مونترال برای کنترل مواد شیمیایی مبتنی بر کلرین مورد استقبال قرار گرفت که یک حفره گسترده در لایه اوزون در سراسر قطب جنوب ایجاد کرده است. اما تحقیقات جدید توسط دانشمندان بریتانیایی و آمریکایی نشان می دهد که یک ماده شیمیایی که توسط معاهده بین المللی تحت کنترل نیست، خطرات بالقوه ای را برای حفاظت لایه محافظ ازن زمین بشمار می رود. 



این ماده شیمیایی، dichloromethane است - یک حلال صنعتی بر پایه کلر است که در دهه گذشته میزان غلظت آن در جو زمین به سرعت افزایش یافته است. در یک مطالعه منتشر شده در 27 ژوئن در مجله Nature Communications، دانشمندان گزارش دادند که اگر غلظت دی کرومتان همچنان افزایش یابد، می تواند برخی از دستاوردهای بدست آمده از پروتکل مونترال را تحت تاثیر قرار داده و در بهبود لایه اوزون تاخیر ایجاد نماید.


STEVE MONTZKA، دانشمند NOAA، یکی از نویسندگان این مقاله، گفت: "افزایش مشاهده شده دی کرومتان از اندازه گیری های ما چشمگیر و غیر منتظره است." "در اواخر دهه 1990 غلظت ها به آرامی کاهش یافت، اما روند معکوس شد و از همان ابتدا دهه 2000 دو برابر شده است." 


برخلاف کلروفلوئوروکربن ها (CFCs) و گازهایی با طول عمر مشابه که بیش از همه مسئول تخریب اوزون هستند، دی کلرومتان عمر کوتاهی دارد و تحت پروتکل مونترال کنترل نمی شود. 


افزایش سریع دی کلرومتان توسط اندازه گیری های جوی بلند مدت NOAA در نقاط مختلف جهان آشکار شد. دانشمندان شبیه سازی مدل کامپیوتری را به منظور تعیین اثر روند افزایش دی کلرومتان بر لایه اوزون و چگونگی تغییر آن اثر در آینده را اجرا (RUN) نمودند.


ران هوسیانی، از مرکز محیط زیست لنکستر در دانشگاه لنکستر، گفت: "اگرچه تخریب ازن از دی کرومتان در حال حاضر بسیار کم است اما هنوز مشخص نیست که میزان غلظت این گاز در آینده  چگونه تغییر خواهد کرد."ما باید به تهدید فزاینده دی کلرومتان  و مواد شیمیایی مشابه بر اوزون استراتوسفری که توسط پروتکل مونترال کنترل نمی شوند، توجه داشته باشیم." 


اطلاعات بیشتر: انتشارات دانشگاه لنکستر 


مقاله پژوهشی "تهدید فزاینده ازن استراتوسفری توسط dichloromethane" در نشریه Nature Communications در تاریخ 27 ژوئن 2017 منتشر شد.

نظرات (0)
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.